به محض آنکه وارد محوطه آسایشگاه شدم، بغضی عمیق در چشمانم چنبره زد، مردانی لبخند به لب، با موهای جو گندمی، چشم هایی آزرده از زخم های قدیمی که روی ویلچر نشسته بودند و با زبان بی زبانی تاریخ  جنگ هشت ساله ای را روایت می کردند که  رژیم بعث به ایران تحمیل کرده بود.   در هر اتاق جانبازانی را می دیدی که از گردن یا کمر قطع نخاع شده اند و امروز همچون کهنه سربازان یک راه آسمانی از مصائب نمی نالند و جز خدا به کسی امید نمی بندند، آن ها غیور تر از آن هستند که حتی در صورت نیاز به غیر از حضرت دوست محتاج شوند .   آری، آن ها با خدای خود معامله کرده اند و حالا هیچ ارزش مادی و دنیوی جز رضای پروردگار روح بلندشان را راضی نخواهد کرد، وقتی یکی از همین جانبازان با نگاهی آرام و قلبی بی پیرایه در حالی که روی تخت خود دراز کشیده بود و در میان موجی از خاطراتی که به ذهنش هجوم آورده بودند از حضور چهل و هشت ساعته اش در سردخانه یکی از بیمارستان های جنگی دوران حماسه و جهاد گفت و اینکه چگونه با کمک پزشکان و پرستاران مجددا احیا شده است، فهم دلبریدگی شان از دنیای آدم های ماشینی جهان معاصر قابل فهم تر می شود.   در راه روهای آسایشگاه که قدم می گذاری، از نفس حق بازماندگان قبیله بهشت، عطر دعای شب عملیات را می توان استشمام کرد، هر اتاق گویی سنگری است از غیرت و معنویت که اعتبار خود را از حضور این عزیزان کسب کرده، هنوز هم نماد هایی مانند چفیه و پلاک زینت بخش اتاق هایی است که خاکریز عاشقی و خلوت قهرمانان ایثارگر کشورمان شده است.   در بعضی اتاق ها جوانانی با عنوان همیار، افتخار خادمی جانبازان قطع نخاعی را کسب کرده اند و مهمترین اتفاق زندگی خود را مراقبت از این اسوه های صبر و استقامت عنوان می کنند، آن ها با وجود آنکه تجربه عینی و ملموس از جنگ تحمیلی ندارند، خوب می دانند که رشته امنیت و آرامش امروز ایران اسلامی در گرو ترکش ها و جراحت هایی است که ایثارگران عزیز به یادگار از گذر سالیان با خود همراه دارند.   در اصل، جانبازان عزیز کشورمان فارغ از هرگونه اغراق یا بزرگ نمایی الگو های اصیلی برای ترویج و اشاعه ایثار اجتماعی هستند که با حضورشان هر  فضایی را مملو از معنویت، اقتدار و استقامت می کنند، به همین دلیل مسئولین ارشد نظام اسلامی و مردم باید تا همیشه تاریخ قدردان این از خود گذشتگی باشند.